Welkom
  • Dé referentie voor lifestyle & spiritualiteit in B & NL
  • Al jouw spirituele snuisterijen vind je bij Para-Astro
  • Al 30 jaar een vaste waarde inzake spirituele diensten

Gratis artikels

Parallel Universum

Filosofische bespiegelingen van een kunstenares Het Parallel universum; nèt goed.

Lifestyle foto: parallel universum

Toen mijn nichtje in de lampenwinkel besloot om het lampje niet te nemen en de lampenkoning in boze teleurstelling achterliet besefte ik eens te meer; wat leven we toch in totaal verschillende werelden, en die spelen zich ook nog eens tegelijk af. Ik zou willen zeggen, het parallelle universum, is direct werkzaam in ons leven; dan weer botsen we, dan weer gaan we gelijk op. Hoe vaak komt het niet voor dat ik op de lijn werk, en even tevoren op TV een documentaire heb gezien of een serie, of een vriendin heb gesproken en dat kort daarna een vraag komt over een thema dat in dezelfde sfeer ligt. Op zo’n moment heb ik het gevoel dat ik ben afgestemd op dat onderwerp zodat ik moeiteloos kan ingaan op het consult. En dan is er altijd die vrije component in welke omgang dan ook; in hoeverre ga je mee met het verhaal van de ander. Mijn nichtje besloot de lamp niet te kopen, ze had het gevoel dat hij een oplichter was. Ik stond erbij en probeer me oprecht af te vragen; hoe zuiver waren de intenties van hun tweeën, en waarom botsten ze?

Vanuit welke intentie stapte mijn nichtje de winkel binnen, en vanuit welke intentie kwam de lampenkoning vanaf de overkant van de straat ons tegemoet snellen? Ten eerste weet ik dat mijn nichtje vlak voor haar eindexamens vwo zit en dagelijks haar positie probeert te bepalen tegenover het nieuwe hoofdstuk van volwassenheid dat zich voor haar uitstrekt. Ze wil duidelijk haar eigenheid bewaren en het toekomstige studentenleven maakt haar onzeker. Ik besloot haar mee te nemen op een maandagmiddag na school naar een ander winkelgebiedje vlak bij het gewone winkelgebied waar we doorgaans shoppen, met de gebruikelijk winkelketens als V&D en Hema. In deze buurt bevonden zich Chinese supermarkten en Chinese kruidenwinkels, Thaise massagestudio’s, nagelstudio’s, Marokkaanse winkels, Turkse bakkers, een zijstraat voor de hoerenlopers, “volgens mij is het daar altijd druk”, merkte ze droogjes op, en de Vrije Academie voor kunstenaars, het huis waar ooit ‘s Neerlands grote filosoof Spinoza woonde, en ook de Lampenkoning.

Eerst liepen we de Marokkaanse winkel binnen, aangetrokken door de fraai versierde borden die ik thuis zelf ook heb. Tot ver achterin stonden zithoeken met krullen in het hout en kussens met gouddraad tegen muren met geborduurde meters en rollen stof. Verder waren er ook dagelijkse benodigdheden als knijpers, waslijnen en stoffer en blik. Mijn gedachten waren: hoe hebben ze die spullen allemaal hier gekregen, wat een investering voor de eigenaar, en wat zal zijn week goed zijn als hij aan een pasgetrouwd stel een zithoek verkoopt. Ik zag hem al een gat in de lucht springen. Toen we buiten stonden zei zij: “Wel handig voor de consument die net al die dingen nodig heeft, maar ik vind het nogal veel door elkaar. Zullen we gewoon wat rondlopen en kijken?” Ze wilde de lampenwinkel in. Er was duidelijke en leegverkoop gaande. De eigenaar die aan kwam lopen om open te doen was klein en gedrongen van stuk en droeg een bruin pak dat hem goed stond maar alleen omdat hij het was. In de winkel rook het muf, de lampen stonden of hingen slordig bij elkaar en her en der lagen ontbrekende onderdelen tussen lampen in stonden. Het oog van mijn nichtje viel op een kelkje in de retro art deco stijl. Terwijl we met z’n drieën uitkeken naar een geschikt voetje, vertelde de lampenkoning over interieurinrichters die onlangs waanzinnige aanbiedingen op kroonluchters hadden laten schieten en vervolgens te laat ervoor terug kwamen, en over warenhuizen die er beter aan hadden gedaan om bij hem de lampjes te kopen dan bij de fabrikant; dan waren ze veel goedkoper uit geweest.

Ondertussen had mijn nichtje een houten voet gevonden die hij probeerde vast te zetten aan de kelk, maar aangezien het hem aan lijm ontbrak, lukte het hem niet meteen. Er verschenen zweetparels op zijn voorhoofd en hij pufte wat. Ik zag ook dat hij een buikje had en lang niet meer zo kwiek was als hij ooit was. “Is er iemand bij jullie thuis handig?”, vroeg hij, “al wat je hoeft te doen is hier een drupje lijm in te doen, alleslijm.” “Nee, zo iemand hebben we niet”, zei mijn nichtje onverbiddelijk. Toen uiteindelijk een kartonnetje in de schacht ervoor zorgde dat het lampje net goed zat, leek de zaak voor elkaar. De man draaide een gloeilampje in het kelkje en stak de stekker in het stopcontact, het licht ging niet aan. “Ah ik moet hem in een ander stopcontact doen”, mompelde hij, “dit is randaarde.” Het was duidelijk dat hij het overzicht over z’n winkel kwijt was, misschien wel omdat hij ook geen overzicht meer wilde hebben. “Oh maar wij hebben thuis overal randaarde”, zei ze nuffig. Ik wist net zo min als zij wat precies randaarde was, maar mij was duidelijk dat ze uit wantrouwen, terecht of onterecht, de boel wilde saboteren.

“Echt waar?”, zei het mannetje uit het veld geslagen, en ik hoorde het ongeloof in zijn stem, “zulke huizen zie je nergens meer, maar ik kan er een eurostekkertje aan vast zetten, dan kom je het lampje gewoon van de week halen.”
“Ik haal het lampje wel en betaal het dan, dan is het een verjaardagscadeautje”, kwam ik tussenbeide. Ik was sowieso van plan om vijftig euro aan haar verjaardag uit te geven.
“Wat kost dat dan?”, vroeg ze argwanend.
“Twintig euro voor het kelkje en drieëntwintig euro voor het voetje, dus dan kom je op drieënveertig euro”, zei hij vastbesloten.
“Wàt, kost het voetje zoveel, nee dan hoef ik het niet”, zei ze even vastbesloten.
“Ook goed”, zei het mannetje en klapte met vaart het notitieboek dicht, “dan ga ik weer verder want mijn parkeermeter loopt af.”
Hij wilde zich niet in zijn hemd laten zetten door een jong meisje.
Ik zei nog tegen haar dat het bedrag geen probleem was en dat het leuk zou zijn al een lampje te hebben als ze op kamers ging.
“Nee, ze wil het niet, en als ze het niet wil moet ze het niet doen”, zei hij zonder blijk te geven van zijn verlies. Toen we langs hem heen naar buiten liepen wierp hij me een warme en droevige blik toe.

En daar stonden we, in de helderblauwe lucht samen met de lentezon. Hij stak de straat weer over. Ze vond hem een eng mannetje, een oplichter, die veel te veel geld vroeg voor een lampje dat het misschien nooit zou doen. Ze zei het met bekakte stem, als iemand die gewend is dat het leven op een presenteerblaadje wordt aangereikt en voor wie niets anders mag zijn dan gewenst. Ik gaf toe dat hij verdacht veel voor het voetje vroeg maar dat het ook wel een leuk lampje was. Twee werelden die voet bij stuk hadden gehouden; de wereld van hem die in zijn hart klaar was met werk, en haar wereld die nog moest gaan beginnen; het voetje had hen opgebroken. “We vinden wel een ander lampje, in de Blokker of Hema”, zei ze.
Maar hoe we ook zochten en keken, nergens vonden we zo’n leuk lampje.

Er is geen waarheid zo vreemd of ergens klopt deze wel, die van hem, die van haar, die van mij, en die van u, ze bestaan allemaal tegelijk; en dat is misschien wel het parallelle universum. We leren tegelijk of zijn tegelijk onhandig, en soms vullen we elkaar aan en gaat het licht even aan.


georgien 1724
Een bijdrage van Georgien Kinschot

Georgien is bereikbaar op de astrolijn van Para-Astro

Neem met haar contact op:

Voor België: Bel 0907-37 039 (€1,50/min)

Voor Nederland: Bel 0900-040353 (80 cpm)

Volg ons op:

Dé referentie voor astrologie en well-being in de Benelux

Para-Astro magazine wordt mede mogelijk gemaakt door:

  • E. Vanooteghem
  • Pejman Foroudi
  • Ingrid Terryn
  • Isabelle Lambrecht
  • Yves Polet
  • Ana Magdalena
  • Mireille Devos

De aarde schuilt in een korrel zand, het heelal in een bloemblad puur, de oneindigheid in de palm van uw hand en de eeuwigheid in een uur.

William Blake