Welkom
  • Dé referentie voor lifestyle & spiritualiteit in B & NL
  • Al jouw spirituele snuisterijen vind je bij Para-Astro
  • Al 30 jaar een vaste waarde inzake spirituele diensten
  • Bezoek ons op de Spirituele Expo's
  • Nood aan advies? Bel, mail of chat via de astrolijn

Gratis artikels

Goed voor jezelf zorgen. Daar zeg je wat. Mijn dagelijkse dilemma met mezelf

Bijna vijf decennia lang weet ik niet hoe ik goed voor mezelf kan én moet zorgen. Anderen stonden bij mij namelijk altijd op de eerste plaats. Zij waren het middelpunt van mijn universum. Leidraad in mijn leven. Vandaag de dag voel ik, tot in elke vezel van mijn Zijn en lijf, dat het zo niet langer meer gaat. Ik heb me lang genoeg ingezet voor mijn naasten. Mezelf geheel weggecijferd. Dat ik nauwelijks meer het besef had dat ik leefde. Dat ik ook nog bestond. Er een IK was. Niet het ik als ego. Zeker niet. Het ik, als mens. De mens achter de façade. Mijn voltallige gezin zit in de lift des levens up. Omhoog. Natuurlijk maakt me dat blij. Stemt me dat tevreden. Maar nou ik nog. Straight up, to the top. Niet dat ik nu vanuit mijn stoeltje triomfantelijk achterover leun en mezelf prijs voor mijn inzet. Of mezelf eens joviaal, uitbundig en flink op de borst klop voor de behaalde resultaten met mijn voltallige auti gezin. Verre van dat. De auti eland blijft komen. Je hebt het. Als je geluk hebt, vervagen de kenmerken met de jaren. Maar erover heen groeien, dat is echt een illusie. Een utopie. Echter dat terzijde. Er is altijd wel iets dus met vijf hoogbegaafden en alle vijf eveneens begenadigd met een diagnose passend binnen het ruime autisme spectrum. Over de reden van mijn moeheid kan ik heel kort zijn. Mijn koek is op. De rek is eruit. Mijn schouders dragen de last steeds minder. Ze hangen af. Net als mijn mondhoeken, constateer ik steeds vaker. Ik ben er ook nog. Dat voel ik na al die jaren, trouwe en gedegen, dienst. Mijn inzet loog er niet om. Dat weet ik. Bovendien ondervind ik dit dagelijks. Ervaren tot op de bodem. De spieren worden strammer, de geest wat minder flexibel, de jaarringen beginnen zich in mijn gezicht en elders af te tekenen. De tijd tot het herstellen en bijkomen van het betere calamiteiten aanpak- en oploswerk wordt steeds ruimer. Daarbij komt nog dat ik de afgelopen jaren genoeg gespiegeld kreeg. Tijd voor bezinning. Tijd tot zelfreflectie. Tijd voor actie. En het over een andere boeg te gooien. Let’s go.

Lifestyle foto: goed voor jezelf zorgen. daar zeg je wat. mijn dagelijkse dilemma met mezelf

Weggecijferde shopaholic

In het kader van -ik investeer in mezelf- heb ik, wederom, mezelf onlangs op een mediamiek consult getrakteerd. Het was zinvol. Het gaf stof tot nadenken. Zeker toen het medium zei “je moet beter voor jezelf zorgen, anders houd je het niet vol.” Potverdorie dacht ik meteen. Had ik dit maar eerder gehoord. Dan had ik niet jaren lang over mijn grenzen blijven functioneren. Het was zo’n typisch gevalletje van, had ik jou maar eerder gekend. Maar goed, gedane zaken nemen zeker geen keer. Dat weet ik ook wel. Vanaf die specifieke dag liep ik rond met het ‘ik moet beter voor mezelf (leren) zorgen’. Daar ging ik instant de mist mee in. Het werd me op een presenteerblaadje aangereikt, echter het stelde me voor een voldongen feit.

Ik had immers altijd voor de mensen om me heen gezorgd. Mijn kinderen. Mijn bloedjes. Vergeet mijn partner daarbij niet. Gekscherend zei ik vaak dat ik een vierde kind had.

"Kortom, ik had me finaal weggecijferd in het belang van mijn gezin. Het werd een mega probleem."

Want met autisme heb je, dit is nogal zacht uitgedrukt (een statement) moeite met voelen. Naar anderen toe. Zeker naar jezelf toe. Hoe zorg je namelijk goed voor jezelf? Hoe voelt het überhaupt om goed voor jezelf te zorgen? Ik ben geen mens van goeroe zelfhulpboeken, laat staan dat ik tijd had om deze open te slaan en te lezen. Nee, dat was én is aan mij niet besteed. Ik stond voor een flinke uitdaging. In het verleden was ik nooit verder dan flinke verwen shopaholic uitspattingen gekomen. Via internet. Internetkopen brengt de wereld bij je thuis. Letterlijk verpakt in een pakje of doosje. De postbode was een voor mij graag geziene gast. Destijds was ik er blij mee. Nu weet ik dat materie mij niet gelukkig(er) maakt. Hoe ging ik dat aanpakken? Hoe zou dat in de praktijk vorm gaan krijgen? Ik had natuurlijk kunnen denken. Ik bestel nog wat op internet en ik ben der klaar mee. Maar dat voelde niet goed. Precies. Sinds ik de weg had afgelegd van mijn auti hoofd naar mijn hart kan ik voelen. Emoties doorleven. Kopen was leuk. Vroeger. Destijds. Althans, niet meer. Dat voelen en ervaren daarentegen is tegenwoordig sterker ontwikkeld dan het lukraak ik ‘koop maar in het rond gedrag’. Dit om mijn honger naar aandacht voor mezelf te stillen. Het zeer korte ‘feel good’ momentje. Het goed voor mezelf zorgen ging ik anders aanpakken. Hup. Achter die computer uit. Met de verleiding van de eeuwige muisklik voorhanden. Ken jezelf heet dat. En je valkuilen. Daar tuinde ik echt niet meer in. Net zoals elke verslaving heeft een koopverslaving ook een tijd nodig om te detoxen. Ik ben al bijna drie jaar op weg. Het universum helpt me weer in die zin. Dat bedoel ik dus. Mijn partner is deels werkeloos geworden. Dan moet ik mezelf wel gedragen. De hand op de Engeltjes knip houden. Vind ik dan. Het gaat met pieken en dalen. De intervallen worden steeds groter. Ik ben op de goede weg.

Bezield voelen

Nadat ik verdieping in mezelf heb gevonden en meer vertrouw op mijn hart en intuïtie, kan ik met recht zeggen dat ik voortaan bezield kan voelen. Ook naar anderen toe. Kijk en dat maakt het sociaal contact dan weer een stuk makkelijker zodra je een stuk inlevingsvermogen dan wel empathie voor de medemens kan opbrengen. Dus als het even kan, pak ik mijn sociale momentje. Even een bakje koffie doen bij iemand. Onderwijl daarbij geen simpel gereutel. Echter datgene delend wat ons bezighoudt in het leven. Levenswijsheid en levensfilosofie dat maakt een mens gelukkig(er). Geen prietpraat. Het lijkt erop dat sommigen mensen me liever zien komen dan voorheen. De basis is dus het voelen. Het zit nog in de onderzoeksfase. Gedegen wetenschap heeft ook zijn tijd nodig. Dus dit kan ook wel even duren. Het begint eigenlijk met inzicht. Besef in hoe het bij mij werkt. Hoe ik als complex mens met mijn uniciteit  in elkaar steek. Hoe ik als evolutie product functioneer binnen de kaders van mijn Zijn. Zo dat is even gezegd. Klinkt wel heftig. Zeker als ik het teruglees. Zonder zelfreflectie geen besef. Zonder inzicht geen goede basis. Het benul is er. In het kader van zelfbehoud, als het goed is -en het me gegeven zij- ga nog wat jaartjes mee, moet er wat veranderen. Met het oog op ik wil eveneens een lang en gelukkig leven, zal ik moeten investeren. In mezelf. Maar ook in anderen.

Eenzaam je dagen slijten in je eigen oranje huisje van brocante museum kwaliteit of te wel Engeltjes op internet, marktplaats en kringwinkel bij elkaar geshopte inrichting dat is niet het je-van-het. Moederziel alleen je dagen slijten op je eigen autism planet. Dat is niet de ware intentie van een mensenleven. We komen alleen op aarde en we gaan alleen. Het is volgens mij niet de bedoeling dat we in de tussentijd alleen blijven. Verbinding maken met de ander is het toverwoord. Verbinding. Eerst met jezelf. Dan met de ander.

Het fundament

Het fundament ligt in emotie en het bewustzijn. Wat voelt goed aan en wat voelt niet goed? Waar word ik gelukkig van en waar absoluut niet van? Ik ben vaak druk. Druk in mijn hoofd. Altijd maar gedachten. Denken. Beeld denken. Fantaseren. Name it. Het ratelt maar door. Soms kan ik er zelfs niet van slapen. Stilzitten is ook niet aan mij besteed. Tenzij ik helemaal gevloerd, uitgeteld ben. Er is altijd namelijk weer een grens te overschrijden. Stoel- of televisiehangen komt in mijn dagelijkse scenario derhalve niet vaak voor.  Ik ben dus over het algemeen genomen druk. Heel druk. Ik moet goed bij mezelf blijven. Wat kan ik wel aan en wat niet. Met die kennis kan ik met overtuiging zeggen, goed voor mezelf zorgen is rust nemen. Ook al zo lekker ruim. Dat zal ik concreter trachten te maken. Ik ontspan door momenten voor mezelf te nemen waarbij ik in alle rust bijkom van de hectiek van alledag. Dat kan mediteren zijn. Een warm bad nemen met de nodige wellness daar om heen. Het verwenmomentje bij uitstek. Of naar een zacht chakra, New Age of meditatie muziekje luisteren. Gewoon lief zijn voor jezelf. Doen wat fijn is. Je dagen compleet te vullen met een badje, muziekje of rijkelijke uurtjes bezield zweven in mijmering en meditatie, dat is natuurlijk niet te doen. Dat gaat vervelen. En verveling doet een mens geen goed.

action

Actie in je bestaan

Er moet wat actie tegenover staan. Iets doen. Iets ondernemen. Een activiteit inplannen. Nou heb ik normaliter niet zo’n last van hoe ik ben maar soms kan ik gewoonweg niet tegen drukte. Tegen veel mensen. Massa’s. In mijn agenda probeer ik deze dan ook zoveel mogelijk te vermijden. Een activerend leven als tegenhanger voor de broodnodige rustmomenten. We hoeven niet allemaal ons naar de sportschool te begeven om te bewegen. Tuurlijk heb ik dat ook wel eens geprobeerd. Hé, ik sta wel met twee benen in de maatschappij. Heel eerlijk. Onder ons gezegd. Dat was niet aan mij besteed. Ik ben niet zo van het buitenkant gedoe. It’s all natural. What you see is what you get. Ik was ook snel genezen, nadat een medesporter zich zowat binnen mijn persoonlijke ruimte zijn teveel aan testosteron protserig tentoon spreidde en liet gelden. Dat kwam iets te dicht bij. Ik heb vriendelijk bedankt sinds die dag. Avé, sportschooltje. Bovendien heb je de natuur. Bespaart me een sportschool abonnement. Wat is er mooier dan buiten in de natuur lekker op je fietsje te trappen? Een frisse neus te halen. De immer aanwezige Hollandse en Belgische wind door je haardos te laten gaan? Voor een mooie coup de air. Et du soleil als de zon schijnt. Als je wat fanatieker bent, hijs je jezelf in zo’n onooglijke, lelijke wielrenbroek. En zet je wat tandjes erbij. Voor ieder wat wils. Dat is niets voor mij. Ik houd het gewoon bij mijn oerdegelijke trapfiets. Met mijn Zalando fietsbroekje. Daar kan de wind vrijelijk doorheen. Niet zo aerodynamisch gevalletje. Of de benenwagen al dan niet vergezeld door een hond des huizes. Leg gewoon de lat niet te hoog. Blijf dicht bij jezelf. Net als ik doe. Als iets me tegenstaat doe ik het in eerste instantie al niet. Doe wat bij jou goed voelt. Wat jou gelukkig maakt.

Voedsel, de brandstof

Iets wat je kent, geeft je een bepaalde basiszekerheid. Dat voelt al goed aan. Het allerbelangrijkste is datgene te doen wat jou het effect en gevoel geeft wat goed voor je is en je kan helpen. Voor mij zelf is dat goed naar mijn lijf luisteren. Wat heeft het nodig om deugdelijk te blijven functioneren? Rust. Maar ook brandstof. Het gezegde een kachel brandt niet zonder hout, zo is het ook met ons lichaam. Je gooit ook geen geverfd hout dan wel geïmpregneerd hout op jouw schone allesbrander. Tenminste als je het milieu respecteert. Investeren in mezelf door naast rust, beweging met respect omgaan met… jawel, mezelf. Respect voor mezelf uit zich in het tot me nemen van gezond voedsel. Was ik drie jaar terug drieënveertig kilo zwaarder, als gevolg van een vetzucht verslaving (gaf mij maar van lekkere dikke frieten met een aantal snacks onder geklodderd met heel veel saus. Liefst mayonaise natuurlijk) nu leef ik op van een heerlijk slablaadje. Wel in allerlei smakelijke varianten. Die hoeveelheid kilo’s zijn er niet afgegaan door op de oude trend door te blijven eten en mezelf vol te proppen met calorieën. Ik zag me letterlijk slinken door het eten van groenten. Bergen groen zijn er doorheen gegaan. Alle kleuren van de regenboog. Van oranje worteltjes tot paarse aubergines. Gegrild. Met een sausje van Griekse yoghurt met knoflook. Nou zeg maar gerust dat de composthoop hier het nakijken had. Die stond werkeloos toe te kijken. Er werd groen gegeten, een nog groenterijkere maaltijdsalade of iets dergelijks in elkaar geflanst tot ik er groen van keek. En de rest van het gezin ook. Ik was al die tijd bang om terug te vallen. Maar dat is niet gebeurd. Ik houd het bij gezond. Groente, fruit, matig met pasta en piepers. Vlees daar houd ik niet zo van, dus dat is dan ook makkelijk. Eerlijke producten zoals noten, zaden, gedroogde vruchten of muesli. Geen prefab zakjes en pakjes waarbij na het nuttigen ervan, vanwege het zout wat er in zit, je dagen lang stijf staat van het vocht. Ik ben ik niet als ik hier niet ruiterlijk toegeef dat ik nog steeds wel dat bakje friet naar binnen kaan en een biertje nog steeds even smaakvol is dan eertijds. Doe mij maar een Leffe. Of een Trappist. Een kriek is ook een toppertje. De matiging zit hem in de balans. In variatie ook. Over de voedselschreef gaan is prima. Proppen mag. Alleen proppen. De rest niet. Het moet wel binnenblijven. Calorieën nuttigen ook, maar wel gevolgd door spaarzaamheid, strakke eetgrenzen en balansdagen. Je bent er zelf bij. Ik kan en kon het ook. Tsja, zo’n supervrouw ben ik nu ook weer niet. Dus bij deze zeg ik je, jij kan het ook. Gedoseerd en met mate. Laat de prefab voor wat die is en ga voor gezond. Daar vaart iedereen wel bij. Als mijn portemonnee het zou toelaten zou ik geheel voor biologisch gaan. Nu moet ik daar concessies indoen. Met biologisch eten vaar ik als mens, het dier(-enwelzijn) en de natuur bij. Dat is een mega win-win-win situatie. Dat eet toch veel lekkerder… Dan smaakt een slablaadje echt een stuk lekkerder!

Ga erop uit

De brandstof is goed. Ik neem de rust, onderwijl beweeg ik ook nog met mijn stappers of Zalandobroekje aan, doe tussendoor nog een sociaal rondje in de vorm van ik ga eens ergens lekker bij keuvelen onder het genot van een kopje thee (doe mij maar een sterrenmix ja) of een bakje koffie. Maar dan. Ik ben natuurlijk een mens wat niet teveel hooi op mijn vork te gelijk moet nemen. Afgezien dat hooi mij niet groen genoeg is om te consumeren. Ik doe graag dingen. Afgezien van een filmpje in de bioscoop doen, uiteten gaan, kringloop of kringwinkel bezoeken. Echter er is meer in het bestaan wat ik als mens het liefste doe. Uiteraard artikelen, blogs of teksten schrijven. Een boek was mij iets te intensief. Daar ga ik de volgende keer langer voor zitten dan zes dagen. Toen was het concept af. Je hebt hypermomenten of niet. Het heeft zijn fijne bijkomstigheden. Asperger hebben. Het Aspergertje wat van veel groenten houdt, ook asperges -heerlijk! Het is bijna weer mei weer. Yumyum-, is blij met hoe ze is. Want we hebben allemaal wel wat. Ook jij. Vergeet dat niet. Terug naar de essentie. Ik maak graag dingen van oude materialen. Het huis hangt, ligt en staat er vol mee. Dat is de tweede plaats. Naast het schrijven. Schrijven staat met stip op numéro uno! Zo heb ik het muziek maken ontdekt. Op Ebay heb ik onlangs een oude Suzuki viool gekocht. Voor een paar tientjes. Gelijmd op het frontpaneel. Het zal mij wat. Als deze maar speelt. Bij een oud kereltje kocht ik paar weken geleden een Yamaha gitaar voor een paar euro. Zelf gepoetst en een stukje gelijmd. Maar ook dat mag de pret niet drukken. Ik ga muziek maken. Dat is mijn voornemen. Hoe maakt me niet. Doe wat je blij maakt. Net als ik. Voel goed in je buik wat bij je past. Voel de roep vanuit je hart wat jij graag wil doen. Vertrouw op jouw intuïtie en ga voor een diepere vervulling in jouw leven. Kijk wat het met je doet. Wat jou als mens gelukkig maakt. Allemaal op naar een bezielend, vervullend en gelukkig leven. Op naar meer levensvreugde. Zorg ondertussen wel heel goed voor jezelf. Doe ik het ook.

Liefs, B Engeltje

www.b-engeltje.com

Facebook: B Engeltje

Volg ons op:

Maandblad voor spiritualiteit & lifestyle

Dé referentie voor astrologie en well-being in de Benelux

Para-Astro magazine wordt mede mogelijk gemaakt door:

  • E. Vanooteghem
  • Marie Heslenfeld
  • Ingrid Terryn
  • Isabelle Lambrecht
  • Yves Polet
  • Mireille Devos
  • Mena
  • Annemie

Without astrology man treads, as it were, in the dim twilight of ignorance.

Luke Dennis Broughton